۱۳۹۲ خرداد ۵, یکشنبه

ساعت یک و پنج دقیقه بعد از ظهر روز ۲۹ فروردین ۱۳۶۲، کامیونی با بیش از ٩٠٠ کیلو مواد منفجره به ساختمان اصلی سفارت آمریکا در بیروت کوبید. انفجاری مهیب تمامی ساختمان هفت طبقه سفارتخانه را ویران کرد. بخش مرکزی سفارت فروریخت و ۶۳ کشته و دست کم ۱۲۰ زخمی بر جای گذاشت. با گذشت سی سال از این واقعه، تردیدی در مورد نقش و مسئولیت جمهوری اسلامی ایران در حمله به سفارت باقی نمانده‌است. با این حال، عواملی همچون وحشت، بی تفاوتی، و نیز مصالح سیاسی، تلاش های انجام گرفته برای گفتگو با قربانیان و یا رفع ابهام‌های موجود در جزئیات ارائه شده توسط کارشناسان را تحت الشعاع قرار داده است.
بیشتر قربانیان بمبگذاری سفارت، آمریکایی نبودند و اغراق آمیز نیست اگر بگوییم چندان علاقه ای برای شناخت این قربانیان و نوشتن در باره آنان دیده نشده است. آگاهی یافتن از این که غازی قبوط ۲۷ ساله، جوان شیعه مذهبِ اهل جنوب لبنان، فارغ التحصیل از یک انستیتوی آشپزی و کارمند شرکت کیترینگی (ارائه کننده خدمات غذایی و آشپزی) که کافه تریای سفارت را اداره می کرد، و به شنا و فوتبال علاقه داشت، کار ساده ای نبود. همینطور است مورد آنطوان ابی نجم، متولد شهر دمشق سوریه، کارمند ۵۴ ساله سفارت و دارای پنج فرزند، که با یک لبنانی ازدواج کرده بود. ابی نجم، مردی مهربان و خانواده دوست بود که دوست داشت با خرید شیرینی همسرش را غافلگیر و خوشحال کند، حتی زمانی که اوضاع مالی خوبی نداشت.
ممکن است به نظر بیاید که با پنهان کاری و سکوت در بارۀ جنایاتی همچون بمبگذاری سفارت بتوان از تکرار آن پیشگیری کرد. این امّا توهمی بیش نیست. واقعیت این است که در خلال دهه متعاقب این بمبگذاری، سران جمهوری اسلامی بارها و بارها از بمبگذاری و هدف قرار دادن غیر نظامیان، به منظور پیشبرد اهداف سیاست خارجی خود، استفاده کرده‌اند. و حتا به موفقیت هایشان در لبنان مباهات نیز می‌کنند.
در روزهای اخیر اخبار اعتصاب غذای خشک دو تن از دراویش گنابادی، کسری نوری و صالح مرادی، و وخامت وضع جسمی آنان منتشر شده است.
متولیان جمهوری اسلامی تنها روایتی از اسلام را تبلیغ می‌نمایند که توسط فقهای مورد تایید حکومت عرضه می‌شود و با تمام روایتهای غیر رسمی و دیگرباشانه از ادیان و مذاهب دیگر سر ناسازگاری دارند و پیشرفت مذاهب دیگر را مغایر اهداف خود می بینند. آنها پیروان سایر ادیان و فرقه‌های مذهبی و اسلامی به خصوص تفکراتی که مدافع جدایی دین از دولت هستند را دشمنانی می‌پندارند که مدام در کار کاستن از میزان اعتبار و نفوذ مبانی فکری و مذهبی جمهوری اسلامی در بین اقشار دیندار جامعه‌اند.
در این میان در چند سال اخیر فشارهای امنیتی و قضایی وارده بر دروایش گنابادی افزایش یافته و تضییع حقوق آنها شدت گرفته است. دراویش گنابادی جمعیتی چند میلیونی از دراویش شیعه را در سراسر ایران شامل می‌شوند که سبک دینداری صوفیانه متفاوتی با تشیع فقاهتی رهبران جمهوری اسلامی دارند، و خود را جمعیتی خواهان صلح و برادری و البته غیر سیاسی می‌دانند.
رویا برومند
مدیر اجرایی بنیاد عبدالرحمن برومند
در اواخر ماه ژانویه ٢٠١٣ میلادی، دولت های جمهوری اسلامی ایران و آرژانتین موافقتنامه ای به منظور ایجاد یک کمیسیون حقیقت یاب، متشکل از پنج حقوقدان بین المللی، امضا نمودند. وظیفه این کمیسیون، رسیدگی و تحقیق مجدد در باره بمبگذاری مرگبار مرکز آمیا در بوئنوس آیرس آرژانتین به سال ١٩٩٤ میلادی، عنوان شده است.
پیشتر، مقامات ایرانی از همکاری با محاکم آرژانتین خودداری ورزیده بودند. در خلال دادرسی، آرژانتینی ها از ادله غیرقابل انکاری که از دست داشتن ایران در بمبگذاری حکایت می کرد، پرده برداشته بودند. از این جهت، امضای این موافقتنامه تعجب برانگیز است. متن مبهم و غیر الزام آور توافقنامه، و نیز عاری بودن آن از هر گونه ماده ای در خصوص حمایت از حقوق قربانیان در دستیابی به عدالت، شک و تردید در باره اهداف این کمیسیون مشکوک را دو چندان می سازد.
برای یادآوری، لازم به ذکر است که در ١٨ ماه ژوئیه سال ١٩٩٤، کامیونی حاوی ٢٧٥ کیلوگرم مواد منفجره، خود را به ساختمان مقر مرکز آمیا، که جمعیتی است برای کمک های متقابل، کوبید. در انفجار حاصل از آن، ٨٥ تن کشته و ١٥١ نفر زخمی شدند که اکثراً رهگذر بودند.


ارسال شده توسط در

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

اشتراک در: نظرات پیام (Atom)